Een kalkoen zonder poten

Jaren geleden vertelde een docente, tijdens een college Psychopathologie, over een specifieke situatie die zich elk jaar opnieuw herhaalde tijdens de feestdagen bij haar thuis. In het gezin waar zij uit kwam was het gebruikelijk om tijdens de kerstdagen gezamenlijk te eten. En als terugkerende traditie zorgde haar moeder ieder jaar voor een overheerlijke kalkoen. Er was alleen iets bijzonders aan de manier waarop zij deze serveerde.

Telkens weer haalde haar moeder, voordat zij de kalkoen in de oven stopte, de poten van de kalkoen. M’n docente vroeg haar moeder, na enkele jaren dit tafereel te hebben aanschouwd, waarom zij dit eigenlijk deed. Haar moeder keek haar aan, dacht er even over na en antwoordde: ‘Geen idee eigenlijk, mijn moeder deed dat ook altijd. Maar waarom ze dit deed..?’

Het verhaal intrigeerde mij. Ik ging nadenken over mijn eigen handelen. Waarom deed ik bepaalde dingen op een bepaalde manier. Hoe deden mijn ouders dat? Of mijn grootouders? Hoe geconditioneerd was mijn gedrag eigenlijk?

Jankkamp

Psychopathologie was een van de vakken die ik volgde tijdens de studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening aan de Christelijke Hogeschool Windesheim. ‘Wie ben ik?’ was vooral tijdens het eerste jaar van deze studie een centrale vraag. Een reeks uren die wij soms omschreven als de Dr. Phil-momentjes zorgden voor vele emotionele taferelen. De tissues voor de issues kwamen dan tevoorschijn en een voor een mochten we vertellen over jeugdtrauma’s en diens invloeden op de huidige ik. En ook al hadden we er niet altijd evenveel zin in, het was achteraf zeker wel bepalend voor je eigen proces. Het bracht de groep dichter bij elkaar en je durfde naar jezelf te kijken. En als een van de grote momenten tijdens de studie was er een tweedaagse gepland waarbij alle studenten twee dagen lang in een soort herberg zaten en intensiever bezig gingen met dit proces. Deze tweedaagse werd niet voor niets het fameuze jankkamp genoemd.

Eerste Stamboomonderzoek

Een van de opdrachten tijdens deze tweedaagse was het presenteren van je stamboom. De focus hierbij lag vooral bij het gezin waar je uit kwam en de directe familieleden, zoals opa’s en oma’s en eventuele ooms en tantes. In mijn gehele schooltijd zijn er weinig momenten geweest dat ik zin had in opgelegde opdrachten, maar dit vond ik serieus leuk om te doen, al was het toentertijd (2008) een stuk lastiger om archieven door te spitten (Jep, zo kort geleden). Mijn focus bleef dus bij de referentie die ik had. Ik ging bij mijn opa’s en oma’s op bezoek en vroeg mijn ouders naar informatie. Een beperkte, maar voor mij al een zeer waardevol onderzoek.

Deze presentatie was het moment dat een nieuwe hobby werd geboren. Het duurde nog eens 5 jaar voordat ik mijn account op MyHeritage aanmaakte en nog eens 4 jaar voordat ik daadwerkelijk de zoektocht doorzette en de gedigitaliseerde archieven door begon te spitten.

Een nieuwe reis

Ik ben nu vele generaties verder, zit bij sommige voorouders in de beginjaren van de 16e eeuw en ben geweldige verhalen, hartverscheurende verhalen, en bijzondere verhalen tegen gekomen. Ik begon mee te voelen met voorouders die ik nooit heb gekend. Ik heb uitgezocht hoe ze leefden, nieuwsberichten uit hun perioden bekeken en over historische gebeurtenissen gelezen die plaatsvonden in hun levens. Stukje bij beetje leerde ik waar ik vandaan kom, en daarmee ook wie ik ben, zowel gevormd door het verleden als door mijn eigen keuzes en de tijd waarin ik leef.

De zoektocht is nog lang niet klaar, maar ik wil je graag meenemen in wat ik heb gevonden en mogelijk nog zal vinden. Wellicht zijn er andere die mij kunnen helpen bij het vinden van bepaalde puzzelstukjes of kan ik andere helpen bij het plaatsen van missende fragmenten. En dit is ook precies de reden waarom ik ben begonnen met Verhalen uit het Verleden. Een uit de hand gelopen hobby met een liefde voor verhalen.

Jouw verhalen zijn het waard om te vertellen.

Een kalkoen met poten

De moeder van mijn docente wilde nu toch ook wel erg graag weten waarom haar moeder altijd de poten van de kalkoen haalde en besloot het gewoon te vragen. Haar moeder antwoordde: ‘Ach, dat was vooral een praktische oplossing. We hadden vroeger niet zo’n grote oven en de kalkoen paste er alleen in als ik de poten verwijderde.’

Het gezin bleef daarna nog ieder jaar kalkoen eten. Nu mét poten.

Recommend0 recommendationsPublished in Familie, MyHeritage, Stamboomonderzoek

Reacties

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *